Vat te bezoeken van het Gardameer

Booking Arrival date     Nights    

Gargnano

 Gargnano is een plaats met authentieke charme, een klein juweeltje gelegen tussen het groen van de olijfbomen en het blauw van het water van het meer.
Gargnano, is rijk aan geschiedenis en folklore, met getuigenissen die teruggaan tot 973. Deze getuigenissen zijn terug te vinden in een document voor een donatie aan de kathedraal van Verona. 

In de XIII eeuw werd het een spiritueel en religieus centrum, toen de Franciscanen er een klooster en de kerk van San Francesco bouwden in 1285. In de eerste helft van 1400 was het de hoofdstad van een “quadra” (district) van de Magnifica Patria.

Bogliaco, deelstaat van Gargnano, reeds bloeiend centrum voor de oogst van olijf- en citroenbomen, kende zich nog meer aanzien toe door de familie Bettoni, die in de achttiende eeuw de schitterende villa bouwde naar ontwerp van Adriano Cristofali uit Verona.

Tijdens de periode van de Republiek van Salò, herbergde één van de twee villa’s van Feltrinelli Mussolini en zijn gezin en is tegenwoordig de hoofdlokatie van de universiteit van Milaan.

Door omhoog te gaan in de richting van het heuvelachtige gebied kan men de karakteristieke kerkjes van San Pier D’Agrino en van het Sacro Crocifisso (Heilige Kruis) bewonderen. 

 
Limonia Sig. Gandini Luciano (8 Km)
Via Libertà, 2
Tel 0365 71543 ; 0365 71840

Tijden: alleen bezoeken op afspraak

Het is heel jammer dat de actieve citroengaarden slechts op één hand te tellen zijn. Tussen deze steekt de citroengaard, waar Giuseppe Gandossi in Gargnano aan werkt met het op authentieke wijze, hoog boven uit. Deze citroengaard is door de jaren heen vrijwel intact gebleven. De moeite die hij ervoor doet, moet een ware passie zijn, want uiteindelijk geeft de goede Giuseppe een groot gedeelte van de citroenoogst weg aan zijn vrienden.
«Ik heb hem in de jaren zeventig gekocht. Ik zocht een huis en dit verkreeg ik door een reeds bestaand stukje rustiek te verbouwen – vertelt hij – en vervolgens was ik gefascineerd door het onderhouden van de citroengaard, aangezien de structuur in goede staat verkeerde. Alleen voor extra werkzaamheden vraag ik hulp van buitenaf, voor bijvoorbeeld het snoeien of het vervangen van de vaste afdekelementen en de rest doe ik zelf». Maar er blijft, ondanks de vele beroepen van de autoriteiten en geleerden, het gevaar dat de citroengaarden uit zullen sterven.
«We worden door niemand geholpen - vervolgt Gandossi – en dat is best raar, want ik denk dat de citroengaarden een grote attractie voor het Gardameer zouden kunnen zijn. Ik bevind me niet in een erg nijpende positie, maar ik zeg niet dat ik het niet fijn zou vinden als ik subsidie zou kunnen krijgen, niet zo zeer voor de productie van citroenen, maar voor het behouden van een cultureel en artistiek zeer waardevol vermogen».
De citroenoogst aan het Gardameer, in het bijzonder aan de kant van Brescia, beleefde zijn hoogtepunt in de negentiende eeuw en een groot deel van de productie ging naar Noord-Europa.